The girl that never heard ‘I love you’

Omdat het nu eenmaal wat vriendelijker klinkt in het Engels dan het Nederlands.

Ik liep vandaag in de stad. Samen met mijn vriendin, we waren net allebei geslaagd voor onze sexy outfits voor het feest weekend in Parijs het aankomende weekend. Zij heeft haar eigen huwelijkscrisis. Ik ben nog nooit in de buurt van een crisis geweest.

Op het moment dat zij zegt ‘wat een schattig stelletje’, zeg ik ‘is dat niet Anne?’. Onze collega, die haar relatie van 12 jaar verbrak om een kinderwens. En nu, krap een half jaar later, met een man die niet van haar achterste af kan blijven, al kusjes gevende, door de stad loopt.

Relatiemeisjes. Ik ben er nooit een geweest. Meisjes en vrouwen die nooit single zijn. Die een maand na een stukgelopen relatie, alweer ‘iemand ontmoet’ hebben. Meisjes die op hun best zijn in een relatie, die wellicht helemaal niet alleen kunnen zijn. Meisjes die misschien wel bang zijn om alleen te zijn en elke kans aangrijpen. Ik ben er nog steeds niet achter hoe ze dan doen. Waar halen ze die mannen vandaan? Wat is er zo speciaal aan hun dat elke man blijft plakken? Ik moet het Anne eens vragen.

En ik? Ik ben de eeuwige single. Ik vertel mensen dat ik al jaren single ben. De werkelijkheid is dat ik al 33 jaar single ben. Mannen vinden me leuk en lekker, en er gaat er niet 1 teleurgesteld naar huis de morning after. Soms neem ik ze express niet mee naar huis, om te kijken of daar een tactiek achter zit. Sommige mannen blijven wat langer hangen. De laatste kanshebber bleef 8 maanden, maar het woord relatie is zelfs in die situatie wat vergezocht.

Ik heb een druk sociaal leven, met vrienden van beide geslachten. Ik heb een goede baan, eigen huis, hobbies, geen psychische problemen en geen lijken in de kast. En toch mist er iets. Er is iets wat voor geen enkele man lang genoeg interessant lijkt.

En toch is het thuiskomen in een leeg en koud huis mooi geweest, je verhaal kwijt kunnen na een rotdag. Het alleenst voelde ik me toen mijn oma overleed vorig jaar. Toen de naaste familie om de kist stond ten overstaan van alle genodigden stond ik daar alleen. Als enige zonder partner. Ik ging naar huis, en was alleen met mijn verdriet.

Mannen genoeg. Mannen mee naar huis nemen is makkelijk, en daarin kom ik niets tekort. Je lichamelijk blootgeven is makkelijker dan je emotioneel blootgeven. Voor mij dan. Hallo valkuil.

Aan sociale rijkdom geen gebrek, maar er heeft nog nooit een man ‘ik hou van je’ gezegd. En dat is best een verdrietige gedachte.

You may also like

18 reacties

  1. Dit bericht liken voelt een beetje raar inderdaad, dus ik reageer maar om het toe te lichten. Ik vind het interessant hoe je jezelf blootlegt hier, niet alleen dit verhaal maar ook je andere stukken. Deze keer laat je de keerzijde zien van alles wat je al geschreven had, gedurfd! Ik zal er verder geen clichรฉs tegenaan gooien, die kun je zelf wel erbij denken ๐Ÿ˜‰ Ik hoop dat je vindt wat je wilt vinden, of je het nu zoekt of dat het op je pad komt. Maar blijf er vooral over schrijven!

      1. Als ik over mezelf schrijf dan maak ik mijn gedachten tastbaar. Dus in zekere zin neem je er dan letterlijk afstand van: je gedachten gaan van je hoofd naar je scherm. Mij helpt het altijd wel om te schrijven, dan krijg ik dingen beter op een rijtje.

  2. Ik ga mijn 10e jaar in als single, bijna 46 ben ik inmiddels, na een relatie die 17 jaar duurde.
    Toen ik net alleen was, was ik 37 en hadden de mannen op datingsites een kinderwens en die kinderwens heeft me jaren dwarsgezeten. Dat ging ‘m niet worden want tegen de tijd dat ik een man zou ontmoeten met wie een kind krijgen een goed idee zou zijn, zou ik echt te oud zijn.

    In het begin wist ik ook helemaal niet hoe ik me moest gedragen, wat ik moest schrijven op al die sites en in het wild kwam ik niemand tegen. Althans, geen mannen zonder vrouw en kinderen in hun kielzog. En ik vond iedereen stom. Nu, jaren later heb ik een goed profiel, leuke foto’s een gezellige humoristische babbel en val ik niet op de mannen die mij leuk vinden en andersom. Mijn leeftijdscategorie bestaat nu voornamelijk uit prototype 50plussers. Kalend en uitgezakt. Zonder kinderwens, dat wel.

    De hele wereld om mij heen is voorzien en soms doet de aanblik van al die gezelligheid op FB pijn. Soms is het alsof de hele wereld uit stelletjes, gezinnen en verliefde mensen bestaat. Soms ben je gewoon als single heel alleen.

    En die zelfde hele wereld roept al bijna 10 jaar dat het ooit goed komt, dat ik hem echt nog ga tegenkomen.
    “Alleen duurt het nu wel erg lang.” zei een vriendin laatst.

    Precies.

    1. Dat soort mannen zit ook in mijn leeftijdscategorie… en soms lijkt het alsof ze allemaal denken dat ik in hun league zit. Dat zegt waarschijnlijk meer over mij, maar dan ben ik echt een beetje beledigd. Het hele wederzijdse leuk vinden is gewoon het moeilijkst. Er is er altijd een die niet hetzelfde voelt. In mijn geval dan.

      En ja, soms kan ik al dat gezellige gedoe ook moe zijn, maar ik heb nog altijd hoop dat het nog niet te laat is. :p Al die dooddoeners kan ik ondertussen wel slecht hebben, en ik zeg er ook wat van als er weer een, hoe goedbedoeld ook, mijn kant op komt.

      1. Nee hoor, dat ligt niet aan jou. Ik denk dan “What were you thinking!?” maar raak er nu eigenlijk wel aan gewend dat ik door deze heren word benaderd. En door jongens van 22.

        Dooddoeners als “Je bent zeker heel kritisch” of “Hoe kan dat nou! Je bent zo’n leuke meid, ik snap er niks van!”. Nee, ik ook niet.

        Of zo’n date die afzegt met de laatste woorden “Je lijkt me wel heel leuk”. JA DAT BEN IK OOK, LUMMEL! GRMBL.

        Ondertussen word ik er niet jonger op. #frustrerend

        1. De laatste die afzei met die woorden deed dat om 2 uur in de ochtend, een halve dag voor onze lunchdate. Hij had iemand ‘ontmoet’. Ik heb alleen maar gereageerd met ‘neuk ze.’ Waaruit blijkt dat ik moet uitkijken niet te bitter te doen ๐Ÿ˜€

          Maar wbt dat hele in-je-league daten, daar geloof ik stiekem wel in. Wat overigens niet betekend dat de sportschool-sjonnies en type beveiligers moeten voldoen. Zal er eens een blog over schrijven.

          1. Ik heb wel eens ‘water bij de wijn’ gedaan en ben er in mee gegaan toen een jongen met een andere achtergrond, met andere interesses en dromen en vijf kinderen bij twee vrouwen mij adoreerde en met kadootjes, lieve woorden en beloften overlaadde. Ik wilde ook wel weer eens blij zijn en samen leuke dingen doen. Ik twijfelde wel doorlopend of het wel eerlijk was tegenover hem, hoewel ie wist hoe het er voor stond. Achteraf had ik me niet zo druk moeten maken. Binnen 1,5 maand heeft ie me ingeruild voor een ander. En nog steeds happy samen. Ik ondanks alles toch diep gekwetst door de manier waarop. Maar weet je, als ik een foto van die twee samen zie, dan klopt het.

            Ik probeer zoveel mogelijk een open blik te behouden en me niet al te veel door type of uiterlijkheden te laten leiden, maar er moet wel een aantrekkingskracht zijn.

  3. Mooi omschreven en zo waar! Ik heb ook alles goed voor elkaar en kan oprecht zeggen dat ik gelukkig ben met wat ik heb, maar uiteindelijk, op het moment dat je het het hardste nodig hebt, ben je alleen. Niemand die je alleen maar even vasthoudt op de momenten dat jij dat zo hard nodig hebt. Aan aandacht geen gebrek maar ik heb meer dan eens te horen gekregen geen ‘girlfriend material’ te zijn. Het schrikt mannen altijd nog af als vrouwen echt zelfstandig zijn en niet het huisje-boompje-beestje leven voor ogen hebben… Een relatie is geven en nemen, maar liefde moet geen compromis zijn, dus voorlopig blijven we nog maar even single ๐Ÿ™‚

    1. Precies hetzelfde hier! Geen gebrek, maar elke keer mist er iets of is het het net niet bij mij. Ik denk dat mannen toch een klein stukje ‘klein lief meisje’ willen hebben of zo, dat het onafhankelijke en ze niet nodig hebben afschrikt. Maar aan compromissen doen we niet inderdaad! ๐Ÿ˜‰

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *