De Scharrel Files: Sem (Slot)

slot

Kroniek van een mislukking

Sem. De man die eigenhandig de Scharrel Files inspireerde. Hij heeft altijd geweten van dit blog, hoewel hij het nooit gevonden heeft. Hij weet dat hij online is. Hij wilde het graag, geilde er zelfs op, maar ik heb altijd gezegd dat ik pas over hem zou schrijven als we klaar zouden zijn. Na 11 maanden zijn we dat nu dan.

Deel 5, slot.

Ik kon het incident met de rode doos maar niet uit m’n hoofd zetten. We hadden het er niet meer over, de daaropvolgende keren dat ik hem zag, maar voor mij was het niet meer hetzelfde. Ik tilde er te zwaar aan, dat wist ik, maar hetzelfde was het toch al een poos niet meer. Er zaten me dingen dwars waar hij van wist, maar niet over wilde praten. Het begin van het einde.

Ik gaf hem er de schuld van, dat we na een jaar nog steeds zo aan het modderen waren. Ik nam het hem kwalijk dat ik geen ruimte voelde mijn hart te luchten. Niet dat ik dat wilde, overigens. De situatie was gecompliceerd. Voor mij althans, niet voor hem. Ik had nog de illusie dat er op z’n minst een soort vriendschap was, maar later zou blijken dat het niet meer was dan dat. Een illusie.

Hij was er niet van op de hoogte, dat het de laatste keer was dat hij zou komen, die keer. Hij stapte vrolijk naar binnen en installeerde zich op de bank terwijl ik wijn openmaakte. Ik raakte niet automatisch in de stemming van hem. Ik wist dat dat in volle hevigheid zou komen als we eenmaal bezig waren, maar van te voren moest ik sinds een tijdje een drempel over. Hij vond het alleen maar leuk.

We sloten de gordijnen in de slaapkamer, en hij haalde zijn riem uit z’n broek. Ik kreeg een zachtaardige striem op m’n billen, waarna hij mijn polsen bijeen bond en aan het werk ging. De remmen gingen los, ik wilde halen wat er ook maar te halen viel voor mijn eigen gerief. Ik was vastbesloten hem niet te laten gaan voor ik minstens 4 keer klaargekomen was en ik hem overal gehad had. Hij keek er niet van op. In die zin was het niet anders dan anders, ware het niet dat ik een tikkeltje egoïstischer was dan normaal gesproken.

Voordat ik hem de deur uitzette, later, vertelde ik hem dat ik hem niet meer wilde zien. Hij was met stomheid geslagen en daarna boos. Ik had hem nooit eerder boos gezien, maar had wel een idee wat te verwachten. Hij hoorde me aan, maar luisterde niet. De tegenaanval kwam, zoals verwacht. Hij zat in een nare periode, ik had geen begrip, maar hij had toch geen behoefte aan me. Hij had geen zin om te moeten communiceren, ik was hard en harteloos en hij was blij dat hij van me af was.

Dat kwam goed uit, ik had ook geen behoefte meer aan hem. Harteloos als ik was gooide ik hem eruit. We spraken elkaar maandenlang niet.

Afgelopen December kreeg ik een stapel appjes van hem. Hij wilde zijn excuses aanbieden. Hij had een burnout gehad en dingen gezegd die niet door de beugel konden. Ik geloofde het niet zo, want hij had het wel degelijk gemeend. En ja, als ik het dan toch vroeg, hij mistte de seks ook, maar hij verwachtte niet dat ik met open armen zou wachten.

Tot nu toe zijn ze gesloten gebleven, al is de verleiding af en toe groot.

You may also like

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *