De One Night Stand en Vervolg Seks

De klassieke one night stand is, naar mijn bescheiden mening, een nacht vol (hopelijk) ongeremde seks met iemand die je net hebt leren kennen, waarna je de volgende ochtend al dan niet stiekem vertrekt om daarna nooit meer wat van de ander te horen. Ofwel omdat je niet eens een naam, laat staan telefoonnummer hebt, omdat het toch een beetje tegenviel, of gewoon omdat het bij 1 keer hoort te blijven.

Zo eentje had ik er, afgelopen zomer. Ik schreef erover in Man Zonder Naam. Toen ik op die warme ochtend bij hem vertrok wist ik geen naam of telefoonnummer. Ik dacht nog wel eens aan hem terug, zoals je weleens heimwee hebt naar goede seks. Ik had makkelijk aan zijn gegevens kunnen komen, want ik wist dat er gezamenlijke kennissen op dat evenement waren toen. Ik deed het echter niet.

Toen ik me vorige week echter op Facebook registreerde voor hetzelfde evenement, maar nu de wintereditie, zag ik zijn foto. Hij zou er ook weer zijn. Ik voelde onmiddellijk een beetje spanning. Zou hij zien dat ik er zou zijn, en zou dat niet ongemakkelijk worden? Ik ging toch, uiteraard. Hashtag spannend, zeg maar. Op allerlei manieren.

Hij stond aan de bar toen ik binnenkwam. Aangezien het een klein evenement was en de bar altijd de eerste stop is, stonden we even later tegenover tegen elkaar. Zijn ogen glinsterden. Hij was blij me te zien, had al gehoopt dat ik ook echt zou komen. We vervielen in het geouwehoer en geplaag wat de eerste keer ook werkte. Hij drukte een kus op me, en ik wist dat het goed zat. Eenmaal gezeten kreeg ik een bericht dat leuk zijn zonder consequenties er niet inzat.

We fietsten door de vrieskou naar huis, en kwamen erachter dat we zowaar iets hadden om over te praten. Eenmaal thuis was dat echter niet zo belangrijk meer. Ik wist de weg nog en joeg hem de trappen op, maar de rollen wisselden daarna snel. Hij had het onthouden. Ik kon geen kant op, hij had een stevige hand in mijn hals en hij deed wat hij wilde. Hij was hardhandig, meer nog dan de vorige keer, maar lette goed op. Het was niet moeilijk om alle hoeken te zien in zijn kleine kamer, wel iets moeilijker om mij in de rondte te gooien, maar het ging moeiteloos. Mijn lijf stond in de fik.

Later, toen hij me vasthield, vertelde hij zijn verhaal. Het was een lang en moeilijk verhaal, dat hij niet had hoeven vertellen, maar hij wilde het. Uiteindelijk vielen we in slaap, dicht tegen elkaar aan.
‘s Ochtends zette hij koffie, ik mocht niet weer zomaar vertrekken. Hij stond nooit zo vroeg op, ik moest werken.

Uiteindelijk ging ik toch.

You may also like

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *