De Niks-Mis-Mee-Mannen

mis

*Kleine notitie: het onderstaande stuk schreef ik een poosje geleden voor Daten Met Sukkels. Omdat het nog steeds mijn datingleven wel aardig accuraat samenvat, had ik een pauze nodig. Even een break van de teleurstellende dates met saaie mannen. Ik heb getwijfeld of ik door zou daten, laat staan door zou schrijven hier. Hoewel ik niet bepaald last heb van rammelende eierstokken ondanks dat ik ‘die’ leeftijd heb en een bijna uitputtend sociaal leven, vind ik het nog steeds weleens confronterend dat zelfs mijn meest verstokte single vriendinnen aan de man zijn. Ik ben nu niet bepaald druk op zoek, waar het ook aan zou kunnen liggen natuurlijk, ahum, maar heb de afspraak met mezelf gemaakt een plan B te maken. Later meer.

Voor nu; ik beloof weer te schrijven.

De Niks-Mis-Mee-Mannen

 
Tuurlijk, als er al iets mis is met een man, zijn het vaak vervelende eigenschappen. Ze hebben 3 kinderen bij 3 vrouwen, ze worden gestalkt door een crazy ex girlfriend, trekken een uitkering of ze zijn psychisch niet in orde. Achter dat laatste kom je pas na een tijdje natuurlijk. Maar even zo vaak is er helemaal niks mis met een vent. Ze hebben een stabiele baan in de ICT, een eigen koophuis en lijken een gezond sociaal leven te hebben. De zaterdagavond wordt gezapig op de bank doorgebracht en op zondag lunchen ze bij hun moeder. Dat is toch alles wat je wil? Stabiliteit?Er is helemaal niks mis met die mannen, en toch kan ik er niet warm worden.

Ik had een date met een John Lennon achtig figuur een poosje geleden. Hij leek er echt een beetje op. Deze man had ook 2 kinderen, maar er wel een goed ‘excuus’ voor, om het zo maar even te noemen. We zaten bij Daen’s, dronken een wijntje en hij was relaxed, een makkelijke prater met een creatief beroep. Zoals ik ze graag zie. Minus die kinderen dan, maar goed. Ik had al vrij snel in de gaten dat er niets ‘extra’s’ aan deze man was, maar vond het niet erg om nog naar Lebowski te lopen toen Daen’s dicht ging. We deden nog een drankje, en toen het later werd hintte hij dat hij niet per se naar huis hoefde. Het mocht een wonder heten, maar daar had ik niet zoveel zin in. Ik wilde alleen in mijn bed slapen zonder er in de ochtend een man uit hoeven zetten die waarschijnlijk teleurstellend was geweest, en het hele ongemakkelijke gedoe op mijn vrije zaterdagochtend vermijden. Ik deed dus alsof de hint niet aankwam, en bracht hem terug naar het station. We namen afscheid met 3 zoenen, en uiteraard appte hij vanuit de trein al dat hij het erg leuk had gevonden. In de daaropvolgende dagen hield hij het een beetje warm en reageerde ik traag, totdat hij vroeg of ik nog eens uit wilde gaan. Ik had al bijna toegezegd toen ik mezelf afvroeg waarom ik dat zou doen.

Vorige week zat ik in de Zaak met een Rotterdammer. Uiteraard werkte de barman die ik al tijden heel leuk vind die avond ook, en zat ik er weer eens met een nieuwe man. Deze Rotterdammer had geen kinderen, een kunstzinnige opleiding en zijn zaakjes op orde. Hij was nogal praatgraag, maar verder was er, je raad het al, niks mis met hem. Dat bestond natuurlijk niet, dus ik ging zoeken. Zijn platte accent? Zijn drinktempo? Was hij toch niet een tikkeltje volks? Was ik onder de indruk geweest van hem had het niet uitgemaakt, maar terwijl hij praatte en ik observeerde realiseerde ik me dat dit weer zo’n man was waar niks mee aan de hand was, maar die ik toch niet super leuk vond. Dat gevoel was wederzijds, gezien de stilte sindsdien.

Soms zeg ik tegen mezelf dat ik die mannen een kans moet geven. Niks mis is toch goed? Tja. Nee.

You may also like

6 reacties

  1. Leuk dat je terug bent!Ik geef je hier zo’n gelijk in, het lastige is alleen dat je dan de stempel krijgt “moeilijk” te zijn ;-). Maar ik denk dan altijd: Als ik nu al geen wauw gevoel heb (lees: de fase waarin alles wauw zou moeten zijn), hoe kan ik dan in godsnaam denken aan de rest van mijn leven?

  2. Ik had al snel, heel snel, namelijk bij de titel, door dat deze over mij ging. Ik ben een niks-mis-mee-man. Hoogopgeleid, creatief beroep, twee kinderen (en daarnaast ook nog een buitengewoon gelukkig getrouwd). Maar, dacht ik bij mijzelf nadat ik het stukje gelezen had, waarom houdt mijn vrouw dan alleen van mij, en ik alleen van haar? Dat komt omdat elke niks-mis-mee-man op zijn eigen manier toch iets uieks geeft, wat hem onderscheidt van zijn soortgenoten. Wat dat bijzondere is, zie je misschien bij de eerste kennismaking, misschien kost het zelf weken, maanden of jaren om die bijzondere eigenschappen te ontdekken. Voor de serial dater is dat lastig, die gunt zichzelf de tijd niet om iemand te leren kennen. De eerste indruk, inclusief een eerste nacht tussen de lakens, is allesbepalend. De niks-mis-mee-man legt het dan ook steevast af tegen de bralaap, de lefgozer, de avonturier en de foute man. Maar de niks-mis-mee-mannen blijken later de leuke vaders, verre-reizen-makers en verandabouwers te zijn, om de simpele reden dat er niks mis met ze is.

    1. Ik snap je punt hoor, maar ik heb helemaal geen zin om maanden of jaren te investeren in iemand waarover ik in beginsel al niet enthousiast ben, om af te wachten of ik toch niet iets over het hoofd gezien heb. Waarom doorgaan als je niets meer dan ‘lauw’ bent? Dat is niet eerlijk tegenover de ander, en na een paar dates kun je als die serial dater best een aardige inschatting maken. Alle mannen die ik die kans gegeven heb, hebben het niet waargemaakt. Ligt dat dan aan mij? Goeie kans, maar ik ben niet op zoek naar een leuke vader. Ook niet naar bralapen overigens, maar wel iemand waar ik écht warm van word.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *