Mietjes en Sterke Vrouwen

mietjes

Gisteravond fietste ik door de regen naar de stad voor een biertje met Bob. Het was allemaal vrij last minute tot stand gekomen; hij appte ‘s ochtends dat hij wel in de avond kon in plaats van wachten tot het weekend. Prima, hou ik wel van. Hij kletste wel leuk, dus waarom wachten?

Toen ik aankwam, was de Zaak dicht, maar hij was er al. Ik zag het direct. Een verlegen, beetje klungelig type. Ik kreeg 3 onhandige zoenen, en hij stelde voor om dan maar een wandeling te maken. Ik ben niet zo van wandelingen in de regen, dus het werd een kroeg een stukje verderop. Kletsen kon hij best, maar er was iets. Hij had vragen bedacht, was afwachtend en deed zijn best voorkomend te zijn.

Ik mis dan altijd iets. Een eigen mening, pit, doodgewone mannelijkheid. Ik vind het heus niet erg te vertellen hoeveel broers of zussen ik heb en wat mijn toekomstplannen (pff) zijn, maar als je niet kunt ouwehoeren, flirten of een gesprek leiden verlies ik snel interesse. Uiteindelijk was het best een gezellige avond, maar ik wilde dat hij me niet aardig vond. Na 3 biertjes werd er een einde aangebreid, en hij stelde weer een wandeling voor. Ik wandelde hem naar het station.

Eenmaal thuis kreeg ik een bericht. Hij bedankte me voor de avond en wilde melden dat hij me een leuke vrouw vond. Mijn vriendin moest lachen, ik hoefde het niet uit te leggen. Maar toch; waarom vinden dat soort mannen mijn soort vrouwen leuk? Het is duidelijk dat het totaal niet past, we walsen totaal over je heen.
Volgens vriendin is het een moeder complex. Ze trekken zich aan je op, voelen zich veilig en bewonderen een sterk karakter.

Alleen, ik wil geen man die zich aan me optrekt. Ik hou van sterke mannen, letterlijk en figuurlijk op m’n plek gezet worden. Ik wil niet op groepsreis naar Egypte, ik wil niks beslissen voor je en ik wil niet op zondag soep eten, ik wil gepusht en in m’n nekvel gegrepen worden.

You may also like

9 reacties

  1. Zo’n zelfde soort situatie heb ik ooit eens gehad. Langste date oooooit. Die gozer besloot dat we moesten gaan wandelen. Ik ben geen wandelaar. En al helemaal niet een wandelaar zonder doel. Hij lachte om alles en zei zelf geen woord. Die avond kreeg ik een berichtje dat het een zeer geslaagde date was en of ik binnenkort weer eens wilde afspreken. (nee erger, of ik ”wat leuks wilde doen”)

    Ik heb gezegd dat ik hem aardig vond, maar dat ik het niet zo zag zitten. Hij blokkeerde me direct. Nooit meer wat gehoord. Ik hoop dat hij inmiddels iemand gevonden heeft met wie hij kan wandelen. Zou toch leuk zijn voor hem.

    1. Wat is dat toch met die wandelaars? Ik wil niet wandelen met dates. Waarheen? Waarom? Wat is er mis met bier? Ik wil gewoon mijn fiets om de hoek hebben staan als ik weg wil. Bizar toch, dat ze die dates zelf allemaal zo geslaagd vinden?

      Ik heb alweer een app gekregen over zijn dag, ga hem toch ook maar iets soortgelijks vertellen als jij!

  2. Ik krimp ineen zodra een man zegt dat ie het zo stoer vindt dat ik alleen de wereld rondreis. Dat zegt mij dat zelf niet zouden durven en soms zeggen ze dat inderdaad zelf. Ik wil niet de man aan zijn hand mee moeten nemen. Ik wil van hem op aan kunnen en me veilig voelen als ik me aan de andere kant van de wereld in bepaalde situaties onzeker voel. Ik moet op hem kunnen bouwen, weten dat we ons samen zullen redden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *