De Man Die Niet Met Mij Mag Praten

praten

Ik zag hem weer, dit weekend. Utrecht is ook maar een dorp. Ik was hem al eerder tegengekomen, samen met haar, zoekende naar een plek op het terras waar ik zat te werken aan mijn alcoholinname. Er was geen plek voor ze. Zaterdagavond zaten we allemaal in hetzelfde cafe. Mijn vriendin en ik, en hij en zijn nieuwe vriendin.

Hij, de man met de potentieproblemen en de algehele onkunde. Ik wist al dat hij een vriendin opgeduikeld had, en dat er flink tempo gemaakt werd. Begrijpelijk. Ook zij weet van mijn bestaan en dat zal tot discussies geleid hebben, want hij mag niet met me praten. Hij mag zo erg niet met me praten, dat hij dat zelfs niet meer durfde te melden. Dat handelde hij door van 100 naar 0 te gaan in een paar dagen tijd.

Dat vond ik getuigen van slechte manieren, en maakte hem dat toentertijd op niet mis te verstane wijze duidelijk. Hij was het toch met me eens, en legde uit hoe het zat. Ik nam het vooral haar niet kwalijk. De situatie was natuurlijk een beetje vreemd. Hem? Mwah. Gevalletje ballen en ruggengraat. Hij misrekende alleen even de grootte van ons dorp.

We kwamen dus allemaal terecht in dezelfde kroeg. Ik herkende haar, zij mij ook maar verborg dat prima zo te zien. Hij zat met z’n rug naar ons toe. Ik kon het niet laten en heupwiegde langs hun tafel naar de bar op mijn hakken. Had ik op dat terras nog make-uploos en met m’n haar bovenop mijn hoofd gedraaid gezeten, afgelopen zaterdag zat de eyeliner perfect, waren de haren gedaan en het jurkje nieuw.

Ze lijken prima bij elkaar te passen, die twee. Zij zal geduldiger zijn dan ik, en minder bitchy. Hij heeft iemand gevonden die zijn gebreken accepteert en ik snap zijn urgentie om het officieel te maken. Dat ze maar gelukkig mogen worden.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *