Hoe de Koningsnach Toch Nog Heet Werd

koningsnach

Ik had hem al gezien, die koude nacht op dat plein midden in de stad. Hij keek af en toe naar me over z’n schouder, met een biertje in de hand. Ik danste om warm te blijven en het werkte, maar hij leek het wel grappig te vinden. Hij was het soort man waar ik niet op af zou stappen, doodgewoon omdat ik hem niet in mijn bereik achtte. Lang, mannelijk, baardje en knotje. Mijn zo geliefde hipster type, maar deze was wel erg woest aantrekkelijk.

Opeens stond hij achter me. ‘Je hebt het koud he?’ Ik had het zeker koud. Hij sloeg z’n armen om me heen en stelde zich voor. We kletsten, dronken nog wat en dansten een beetje. Daan kwam uit Amsterdam, zo eentje die zich alleen bij hoge uitzondering buiten de ring begaf. Utrecht viel hem toch niet tegen. Hij zoende me, midden op het plein en ik kreeg er een beetje slappe knietjes van. Hij drukte me tegen zich aan met zijn handen op mijn kont en ik voelde van alles.

Minuten later bevonden we ons in een impasse. Zijn vrienden wilden naar Hofman, hij eigenlijk niet omdat ik niet naar Hofman wilde. Mijn vriendinnen was ik kwijtgeraakt. Daan haalde zijn schouders op en grapte dat zijn vrienden zich wel zouden redden en ik aan hem vastzat. Dat vond ik zo verschrikkelijk dat ik voorstelde naar huis te gaan. Ik had immers een verwarming en een bed.
Ik trok mijn fiets uit de chaos, verloor de discussie wie er zou fietsen en sprong achterop.

Thuis zette ik de waterkoker aan, maar hij had de slaapkamer al gezien. Ik werd van de grond getild en op bed gezet. Hij stootte zijn hoofd aan de lamp, klom erbij en moest lachen. Hij dacht dat ik niet zo lief was als ik eruit zag. Hij had gelijk, en daar zou hij achterkomen. De kleren gingen snel uit en ik had het al snel niet koud meer. De man wist wat hij deed.

Hij begroef zich tussen mijn benen en ging tergend traag te werk. Hij deed het express, en ik duwde mezelf tegen hem aan. Hij duwde me terug en vertelde heel expliciet wat de bedoeling was. Ik gloeide ervan. We lieten elkaar alle hoeken van de kamer zien, hij had een fantastische lul waar ik ontzettend geil van werd. Hij vertelde me precies wat hij wilde en ik volgde zonder vragen. Sommige piemels verdienen het aanbeden te worden, maar aan lang niet alle zit zo’n mooie, lekker man vast.

Later, allebei totaal bevredigd en bezweet, blies hij mijn haar uit mijn gezicht. Ik was van hem af gaan liggen, maar hij trok me dichterbij. Hij had het geweten toen hij me zag, vertelde hij. Er was iets geweest waar hij de vinger niet op kon leggen, maar tegelijkertijd had hij ‘iets’ opgevangen. Ik haalde mijn schouders op, ik was onschuldig. Hij moest lachen. Misschien was dat het. Valse, doorzichtige onschuld.

You may also like

Zin

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *