Herkenning

Oftewel; ik date teveel. Ik heb me al eens eerder afgevraagd wanneer ik nu eens mannen tegen zou komen met wie ik online gekletst heb, waarmee ik mee gematched heb, of ze gewoon herken van een foto. Andersom uiteraard ook. Want laten we wel zijn; Nederland is maar klein, en als je lang genoeg in de dating scene verkeerd, gebeurt dat toch automatisch.
En inderdaad. Vandaag kwam ik er een tegen, en bedacht me dat ik al veel vaker langs mannen heen gelopen ben die ik herkende. Ook Utrecht is klein namelijk.

Vanochtend kwam ik Joop tegen. Een man die totaal niet bij zijn naam past. Verschillende keren gepraat op Tinder, wat uiteindelijk op niets uitliep. Vanochtend liep hij langs me heen, toen ik op m’n dooie gemak de fietsenstalling uit kwam gelopen. Hij zeilde het hoekje om. We keken elkaar aan. Liepen allebei door. Ik met een glimlach, ik had juist vanochtend extra mijn best gedaan in verband met meeting met een leuke collega. In de reflectie van het raam zag ik dat hij omkeek. Tja.

Vorige week kwam ik Jan tegen, op een prachtige dag midden op de Oudegracht. Vriendin en ik stonden even te dralen terwijl we overlegden op welk terras er nog plek zou zijn. Hij liep voorbij, ondanks het mooie weer met een mutsje op, en een kind aan zijn hand. Een kind wat wel heel erg op hem leek, en waar ik niet van wist. Ik moest hardop lachen toen hij schichtig opzij blikte en doorliep. ‘s Avonds was ik ontmatched op Tinder.

Het laatste recente geval is Jelle, hoewel hij lastig te vermijden is. Hij werkt in de stad en een koffie doen bij hem in de zaak zou hem heel ongelukkig maken.
Jelle en ik zijn een aantal maanden met elkaar naar bed gegaan. Een jaar eerder hadden we al een date gehad, waarna ik bedankt had voor de tweede. Niks mis met die man, maar mijn hoofd stond er toen niet naar; bovendien was ik niet ondersteboven van hem. Toen we elkaar weer ‘tegenkwamen’ online heeft hij verschrikkelijk zijn best gedaan om er nog een date uit te slepen. Zo geschiedde.
Al snel was duidelijk dat we elkaar wel leuk vonden; maar meer niet. Wat volgde waren avondjes met bier in mijn stamkroeg, waarna we naar mijn huis vertrokken. De seks was eigenlijk te middelmatig om er een terugkerend scenario van te maken, maar je moet toch iets te doen hebben. Bovendien konden we leuk kletsen.

Het omslagpunt kwam toen hij in bed, na seks, vroeg of mijn geslotenheid me geen problemen opleverde en waar dat door kwam. Ik was boos. Het moment was slecht gekozen, de vraag kwam als een beschuldiging, en ik was totaal onvoorbereid. Hij kreeg geen antwoord, vond dat hij dat niet verdiende.
Een week later kwam hij iemand tegen, en was niet in staat om dat face to face te vertellen, laat staan om een biertje te drinken als 2 volwassen mensen. Hij zou zich ongemakkelijk voelen.

Zo af en toe zien we elkaar lopen. We glimlachen elkaar vriendelijk toe en lopen door.

You may also like

17 reacties

  1. Yep, wederom herkenbaar. Ik ben een keer op het station herkend door een meneer die ik al een paar keer online had afgewezen. Ik had hem niet gezien en hij berichtte me er later over. Hij schreef dat ik op de foto al mooi was maar in het echt adembenemend. Dat is dan wel een van de liefste dingen die iemand ooit tegen me heeft gezegd, maar hij besefte zich gelukkig terdege dat het niets aan de situatie veranderde.

    Een paar weken geleden op een terras herkend door een jongen van Lexa. Hij stopte in het voorbij gaan en sprak me er op aan. Of ik zin had in een date. “Dan zou ik je al lang hebben benaderd” antwoordde ik. Ongemakkelijk en tegelijkertijd hilarisch. En op dat moment wist ik, net als jij, dat ik veel vaker herkend moet worden. Ik loop helaas ook al een hele tijd mee. Werd laatst online gespot door iemand met de mededeling “Dat ik jou hier weer tegen kom, moet inmiddels zo’n 10 jaar geleden zijn toen ik je hier voor het eerst zag.”

    1. Oh wow! Ik ben nog nooit aangesproken met ‘hee, zag ik jou niet…’ Dat zou ik dan ook wel weer een beetje creepy vinden! Maar inderdaad, als je zou willen had je wel gereageerd of een bericht gestuurd. Kansloos

      1. Ik was inderdaad wel een moment bang dat ie me later op de avond misschien lastig zou gaan vallen. Het voelde wel als een soort inbreuk op mijn privacy, terwijl online dating sites juist heel publiekelijk zijn. Raar was dat.

  2. Ik zie af en toe ook wel eens iemand waarvan ik denk ‘hee, jou had ik weggeswiped’, of juist ‘waarom heb je mij niet teruggeliked?’. Maar nog nooit echt awkward momenten gehad met mensen waarmee ik gedate heb. Scheelt ook wel dat ik in de buurt van Eindhoven woon, en niet in Eindhoven zelf, dus kom niet zo vaak ex-dates tegen in ‘de grote stad’. In unrelated news, gisteren heb ik trouwens voor het eerst een Super Like ontvangen, haha. Heb ik dat ook eens meegemaakt.

  3. Aangezien ik heel mijn leven al vast heb gezeten in relaties vind ik het andersom juist eng. Bekende online tegen komen. Het allerergste vond ik nog dat ik er door een kennis op aangesproken werd “wat doe jij nou op tinker?”. Hoewel het tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld is wilde ik toch door de grond zakken.

    1. Oh, dat is mij ook regelmatig gebeurt! Tot aan collega’s aan toe. (Kan ook niet anders met 2000+) Ook dat went. Lekker cliche; maar zij zitten er ook op dus. In inderdaad; tegenwoordig is het totaal acceptabel.

  4. Haha, het geeft nogal wat hé, dat online daten :-). Ik let eigenlijk nooit echt op mijn omgeving, dus heb nog nooit mensen herkend. Maar mijn beste vriend heb ik via tinder leren kennen en hij herkende mij meteen. Wij wonen in dezelfde wijk en hij had mij al regelmatig op straat zien wandelen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *