Die Andere Soort Vriendin

soort

Jazeker, ik heb er nog eentje van dat ‘soort’. Iets bekender wellicht, maar minstens zo irritant. Je zou kunnen stellen dat ik eens op zoek moet naar andere mensen, maar de waarheid is dat mijn cirkel zodanig groot is dat er wel wat van ieders gading bijzit, zullen we maar zeggen. Beide dames ken ik al jaren en jaren, maar er zit een groot verschil tussen ze. Waar de ene zich suf date met hetzelfde resultaat, is de ander een totale noob.

Goed, de vriendin van de week. Alles is eng, gevalletje jongens zijn stom. Tinder belachelijk, Happn een privacy issue en een, pak hem beet, OKCupid tijdsverspilling. Al járen single, al dan niet met een hoop gezeur, maar daten ho maar. Want ja, dat gaat toch helemaal nergens over, zo’n vleeskeuring. Wel af en toe even komen kijken op zo’n app, maar uiteindelijk onverrichter zake de hele handel weer deleten, want het had weer bewezen dat het allemaal zielig is. Enfin, you get the gist.

Neemt niet weg dat mijn verhalen al jarenlang machtig interessant zijn. Elke keer wilde ze wel graag horen hoe het mijn dates vergaan was, hoe de seks was en of er al ouders in zicht waren. (yeah right) Zonder oordeel, moet gezegd, soms met een tikje eerlijke afgunst, maar altijd met oren op stokjes. En ik vond het allemaal prima. Ik vertel lang niet iedereen over mijn date-leven, en dan nog filter ik een hoop, maar zij zat op 50/50. Dat is voor nette meisjes precies genoeg info.

En toen, een paar weken geleden, was daar opeens een heuse, hele echte date. Een Tinderdate nog wel. Ze had er allemaal niet zoveel zin in, veel te ongemakkelijk, maar na enig aandringen van mij dat ze nu toch echt die dating cherry eens moest poppen en dat het daarna makkelijker zou zijn, ging ze dan toch. Het werden G&T’s bij het Gegeven Paard. Ik verwachtte na een uur al een ‘red me’ app, maar die bleef uit. De volgende dag bleek het best leuk te zijn geweest, maar de kan in kwestie was mwah. Best aardig hoor, maar niet zo interessant.

De tweede date volgde toch, en hail mary, seks. Nu was het mijn beurt eens nieuwsgierig te zijn en ik was er helemaal klaar voor. Wat er gebeurde was De Grote Stilte. Ze wilde er niets over zeggen. Ik kreeg het er niet uit en eerlijk is eerlijk, ik was teleurgesteld. Ik realiseerde me dat dat betekende dat ik ook bevrijd was van mijn semi-wekelijkse verteluurtje, want tit for tat, maar ik vond het toch jammer. Ik voelde me een beetje een live entertainment set.

Vorige week zag ik haar weer. Ze is niet verliefd, maar er worden plannen gemaakt om samen te wonen. Want ja, het is best gezellig, en als ze ooit kinderen wil, en het leven zou wel goedkoper worden en het is gewoon leuk als er iemand thuis is. Ik hoorde een hoop rationele overwegingen, maar vooral dat ze helemaal niet weg van hem was. Ik viel zogezegd een beetje van mijn stoel. Ze heeft het niet nodig te overhaasten en al helemaal niet om te gaan settelen met een man die ‘wel oke’ is, de eerste de beste date.

Ik voelde me wel een beetje gedwongen tot nadenken. In de afgelopen jaren zijn er een hoop dingen die ik verkeerd aangepakt heb, en daar zitten zeker mannen bij. Had ik iets anders, of zus of zo gedaan, had ik ook al een poos goedkoper kunnen leven doordat de rekeningen gedeeld konden worden. Ik heb niet 1 one that got away, maar zeker wel 3. 1 daarvan was een geval verkeerde timing, de anderen liggen volledig bij mij. Toegegeven, ik vind daten best leuk, maar ik zie uit naar het moment dat de handdoek in de ring gegooid kan worden.
Ik weiger echter de settelen voor de wel oke man, omdat ik niet alleen thuis wil komen of een gezapige zaterdagavond wil hebben. Ik kan m’n rekeningen helemaal zelf betalen.

Maar ja, hoe lang heb je er nog zin in? Oh, en dan moet hij ook nog eens fan-fucking-tastic zijn in bed. Zijn er niet veel van, FYI.

You may also like

6 reacties

  1. Inderdaad, een typische, en herkenbare, soort vriendin, die overigens ook in een mannelijke variant voorkomt. De Grote Stilte, en het ondenkbaar snelle besluit tot samenwonen, ik heb dat soort situaties in mijn eigen vriendenkring voorbij zien komen, en me iedere keer opnieuw verbaasd over de ogenschijnlijke willekeur waarmee op een gegeven moment een partner gekozen/gevonden wordt en het tempo waarin vervolgens het settle-proces doorlopen wordt. Let op: voor de kerst is deze vriendin zwanger.

  2. Haha dat eerste gedeelte herken ik ook wel in mijn omgeving (het tweede is nog niet gekomen). Heel bijzonder, ik zou inderdaad ook niet gaan voor ‘wel oké’, dan was ik nu al duizend jaar getrouwd geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *