De Scharrel Files: Sem (Deel 4)

slot

Kroniek van een mislukking

Sem. De man die eigenhandig de Scharrel Files inspireerde. Hij heeft altijd geweten van dit blog, hoewel hij het nooit gevonden heeft. Hij weet dat hij online is. Hij wilde het graag, geilde er zelfs op, maar ik heb altijd gezegd dat ik pas over hem zou schrijven als we klaar zouden zijn. Na 11 maanden zijn we dat nu dan.

Deel 4.

We kabbelden verder. Hij maakte zo’n 2 keer per maand de reis naar Utrecht, ik zorgde voor de wijn en condooms. De eerste keer na ‘het gesprek‘ was een tikkeltje ongemakkelijk, maar na de genoemde wijn en de eerste ronde zakte dat snel weg. Ik hoor graag over andermans dates, en die van hem waren geen uitzondering. Hij vertelde dat het niet makkelijk was gelijkgestemden te vinden. Ik moest er een beetje om lachen. Tja.

De volgende ochtend, na een vluggertje, liet ik hem liggen toen ik naar mijn werk ging. Hij deed zoveel moeite te doen alsof hij in slaap gevallen was dat ik hem liet. Scheelde weer ontbijt. Rond een uur of 10 kreeg ik een app vanuit mijn bad waarin hij in een berg schuim zat. Direct daarop volgde de mededeling dat ik de volgende keer de rode doos er wel bij kon pakken. Leek hem wel spannend.

Het duurde een minuut of 2 voordat ik besefte waar hij het over had. De rode doos die in mijn kledingkast stond. Die dicht was. Waarin speeltjes zaten. Meneer was op zoek gegaan. Hij ontkende dat overigens stellig met de verantwoording dat hij op zoek was gegaan naar een föhn. Ik vroeg of hij nog andere interessante dingen gevonden had. Dat was niet het geval, maar waarom stond ik er negatief tegenover? Dat ik er pas negatief tegenover sta als er gegraven wordt naar dingen terwijl ik niet thuis was ontging hem even.

Als ik had gewild dat die doos tevoorschijn zou komen had ik het hem wel verteld. Ik vond het nog niet echt nodig, maar was ook zeker niet van plan de inhoud nu nog met hem te delen. Ik inventariseerde de hele handel. Nu was die rode doos nog niet ontzettend spannend, niets wat er niet bij de gemiddelde vrouw in huis ligt, maar wat hij waarschijnlijk een nog stuk interessanter had gevonden, was de stapel boekjes in mijn nachtkastje. Aangezien dat meestal een eerste plaats zou zijn om te snuffelen vond ik het vreemd dat hij dat niet gedaan had, maar waarschijnlijk was de rode doos even genoeg afleiding.

Ik besloot ter plekke dat dat de laatste keer was dat hij bleef slapen. Hij vond dat ik een beetje overdreef. Toen ik ’s avonds thuiskwam had hij de badkamer niet opgeruimd en de huissleutel niet door de brievenbus gegooid.

You may also like

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *