De Scharrel Files: Sem (Deel 3)

slot

Kroniek van een mislukking

Sem. De man die eigenhandig de Scharrel Files inspireerde. Hij heeft altijd geweten van dit blog, hoewel hij het nooit gevonden heeft. Hij weet dat hij online is. Hij wilde het graag, geilde er zelfs op, maar ik heb altijd gezegd dat ik pas over hem zou schrijven als we klaar zouden zijn. Na 11 maanden zijn we dat nu dan.

Deel 3.

Toen Sem vertelde dat hij een date had, was op op z’n zachtst gezegd verbaasd. Hoewel we na 3 maanden ‘gewoon’ daten opgebiecht hadden dat we beiden niet verliefd waren, zouden we door daten om te kijken of dat zou veranderen, want we vonden elkaar wel leuk. Mijn mening is dat je niet kunt kijken of er iets kan groeien terwijl je verder kijkt, op zoek naar the next best thing. Dus toen hij meldde dat hij op een date zou gaan, keek ik hem enigszins koeltjes aan.

Had ik hem dan verkeerd begrepen? Nog maar een paar weken geleden had ik mijn ziel en zaligheid op tafel gelegd. We hadden aan een enorm sushi diner gezeten, en net het niet-verliefd zijn besproken. Ik had hem verteld hoe het werkte in mijn hoofd, over hoeveel moeite ik had met het blootgeven van mezelf, dat ik niet makkelijk praatte over emoties. Dat als je me niets vraagt, ik je ook niets vertel. Dat zelfs het gesprek op dat moment moeilijk voor me was.

Ik kon maar 1 ding concluderen; hij had niet geluisterd. Hoewel zijn date en onverschilligheid naar mijn verhaal toe betekende dat ik kon doen waar ik zin in had, en daardoor die hele date van hem me ook niet heel erg dwarszat, had ik wél moeite met het feit dat hij zo makkelijk voorbij ging aan de dingen die ik had gezegd. Ik zag het een stuk helderder. Die keer dat hij zijn telefoon uitzette en pas om 11 uur belde terwijl ik om 7 uur in de trein had moeten zitten. Of wanneer hij een uur van te voren opeens toch niet kwam. Het zou een voorbode zijn.

De seks die nacht was pure porno, alsof we elkaar nooit meer zouden zien en alles eruit wilden halen. Niets bleef onberoerd, niets ongedaan. We stopten pas toen zijn eikel geïrriteerd raakte, en nog zuchtten we van gelatenheid. Met onze ruggen naar elkaar toe vielen we in slaap.

Eenmaal thuis, uren later, maakten we harde afspraken. De seks wilden we allebei niet opgeven, de match was te sterk. Maar verder zoals het was kon ik ook niet.
Ik zou niet meer naar Sem komen; we zouden alleen nog bij mij afspreken. Ik wilde hem geen dingen meer vertellen, niet over mijn werk, mijn privé leven of gebeurtenissen. Ik vond dat hij het niet verdiende. Geen etentjes meer, geen borrels. Als hij alleen seks wilde, was seks alles wat hij kreeg. Meer wilde ik niet meer investeren.

Richard Groenendijk verwoordde eens prachtig hoe ik het emotionele blootgeven zie en waarom ik er zo’n moeite mee heb:

Als ik het in het volle licht zou toegeven wat het met me doet dan heb ik het idee dat het officieel is en dat klinkt misschien laf, maar dan heb ik het idee dat ik nooit meer terug kan.

Want ik wil gewoon niet dat het mij gebeurt, dat ik mezelf volledig aan iemand geef, in het volle licht, dat diegene dat graag van me wil hebben maar me op de lange duur toch verlaat. En dat stuk wat ik heb gegeven met zich meeneemt en dat ik dat nooit meer terug krijg. En dan met minder van mezelf eindig.

Hij stond in het donker.

You may also like

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *