De Amerikaan

Van te voren, tijdens het appen, vermeldde de Amerikaan al dat ik zijn type was. Nu had dat meer te maken met persoonlijkheidstrekken (ik liet hem fijntjes weten geen salademeisje te zijn) dan met uiterlijk, dus in dit geval vond ik het iets minder erg dan normaal. Ik wist dat hij vrij recent uit een huwelijk kwam (I spy with my big eye), en ook dat vond ik prima. Expats vertrekken weer, en dus was het voor mij gewoon een avondje uit.

Toen we elkaar ontmoetten op Amsterdam CS, kreeg ik de Amerikaanse hug. Hij was een beetje klam, van het fietsen zei hij. Het was geen onaantrekkelijke vent om te zien, goed gekleed, goed kapsel en goeie kop, maar zodra hij z’n mond opendeed deinsde ik letterlijk een aantal centimeters terug. Hij praatte hard. Amerikaans hard. Zo hard dat ze hem 25 meter verderop nog konden horen. Zo happig was ik er ook weer niet op iedereen te laten weten dat dit een date was.

We streken neer bij Hanneke’s Boom, en ik had al snel in de gaten dat hij graag praatte. Hij had een probleem. Hij was dan wel naar Nederland gehaald voor zijn werk met een salaris van 150.000 euro per jaar, en hij zat dan wel in de board, maar als niemand luisterde naar wat hij te zeggen had, kreeg hij een ‘fuck it’ attitude. Und so weiter. Dan deed hij maar dineetjes van 400 euro de man, declareren kon hij toch. En flessen wijn van 200 euro? Hij had wel beter gehad. Je zou denken dat hij de drankjes zou betalen met zo’n jaarsalaris.

Maar ik zeur. Hij kon goed vertellen, een hoop sterke verhalen. Hij vroeg niet veel, maar ik vond het prima. Laat mij maar naar het water staren en af en toe knikken. Hij had manieren, ik kreeg zijn jas toen ik het koud kreeg, en hij warmde me maar al te graag op. Hij bracht me zelfs terug naar de trein. Ik was stiekem blij dat hij niet voorstelde dat ik wel bij hem kon blijven toen ik na middernacht aangaf naar huis te willen. Ik had er echt geen zin in en wilde naar huis. Mijn huis.

Hij kon prima zoenen, en toch kreeg ik ook daar geen zin van. Maar goed ook, je moet het jezelf niet te moeilijk maken. De volgende dag wilde hij weten wat ik zondag ging doen. Ik was druk.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *