De Aftakeling

Ik ben de 30 alweer een paar jaar gepasseerd, tot mijn grote verdriet. 30 was een goede leeftijd, waarom kan je niet altijd 30 blijven? Tel daarbij op mijn irreële angst voor de dood en je zou denken dat ik toch al zo’n 97 ben. Maar ik dwaal af. Ik sprak een paar weken geleden een vriendin die dichter bij de 40 zit. Getrouwd, 2 kinderen, wonend in een slaperig dorp, precies volgens het boekje. Ze voelde haar aftakeling dichterbij komen, vooral de seksuele. De hare, en die van haar man.

Misschien is ingeslapen een beter woord. In onze gouden era, toen we samenwoonden in de grote stad, hielden we elkaar regelmatig wakker midden in de nacht. Met elke verovering bouwde de ander lawaai-krediet op. Helemaal gelijk op ging het niet, maar niemand was veilig in de obscure kroegen, en cooldown cafe’s. Meer dan eens stond er een vreemde man onder de douche. Toen we ieder onze eigen weg gingen, zij inmiddels met aanhang, ik nog volop in de feestmodus waren we allebei toch een beetje afgunstig.

Mijn afgunst is geheel verdwenen. Het gezinsleven met parttime baan, 2 jongen opvretertjes, en een moeilijk opvoedbare hond is mijn referentie van hoe ik het pertinent niet wil.
Toen ze zo tegenover me zat, het eerste wijntje sinds tijden in de hand, biechtte ze op dat zij en haar man nog maar eens in de 2 maanden seks hadden. Ik viel bijna van mijn stoel. Zij, de vrijgevochten twintiger, de levensgenieter van toen voelde zich ingekakt. Ze waren altijd moe, allebei altijd aan het werk, jonge kinderen, een huis wat nooit af was, en als ze dan in bed lagen werd er liever geslapen.

Een keer in de 2 maanden. Ik vroeg wat haar man ervan vond. Die vond het prima zei ze, hij was ook moe. Ik viel daadwerkelijk van mijn stoel. Mannen die genoeg hebben aan eens in de 8 weken terwijl er een warm lijf naast ligt bestaan niet. Je kunt lullen wat je wilt, maar ik geloof het niet. De drive van een man is in veel gevallen hoger dan die van een vrouw, maar tevreden zijn met dit getal lijkt me het begin van het einde van elke relatie. Hij vond het prima, maar ze wist niet zeker of dat kwam omdat zij nooit zin had en zich erbij neerlegde, en ze wist niet zeker of hij zichzelf dan maar hielp.

Mijn manier van leven staat haar nog helder voor de geest, maar toch zou ze er niet naar terug willen. En ik dank de voorzienigheid dat een leven zoals het hare mij nooit ‘overkomen’ is. Daten is vaak kut, one night stands de helft van de tijd ruk, maar toch zou ik het voor geen goud willen missen. Er is geen betere tijd om single te zijn dan nu.

En die aftakeling? De mijne laat op zich wachten. De seksuele al helemaal.

You may also like

5 reacties

  1. Leuk geschreven en zo herkenbaar, er zitten nadelen aan single zijn, maar zou het voorlopig nog niet willen missen! En vooral geen burgerlijk leventje hebben zoals mijn vriendinnen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *