Intuïtie vs. Voorkennis

voorkennis

Mijn stukje over paranoia kwam niet helemaal uit het niets. Soms begin je ergens aan wetende dat je het beter niet kunt doen. Of het nu onderbuikgevoelens zijn of intuïtie, zodra je het wegstopt maakt het niet meer uit. Dan zeg je tegen jezelf dat je je niet zo moet aanstellen, en dat je van al dat daten gewoon een beetje te sceptisch bent geworden. Maar als je alles dan toch weggestopt hebt, is de uitkomst ook je eigen schuld. En soms heeft het weinig te maken met intuïtie, maar met doodgewone voorkennis. Over hoe het kwam dat ik dan toch afsprak met iemand die iets te goed op de hoogte was van mijn date- en seks verleden door precies dit blog kunnen we het later nog wel eens hebben.

We spraken dus af. Het feit dat de blogman (hoi) al zoveel meer van mij wist dan omgekeerd woog zwaar op me, en ik had het meest voor de hand liggende scenario al uitgedacht. Toen hij tijdens mijn wandeling naar de afgesproken plek appte dat hij verlaat was, stond ik stil. Ik was niet heel ver van een treinstation en dit gaf me nog eens extra tijd om te bedenken of ik dit nu wel moest doen. Na een paar volle minuten won de nieuwsgierigheid. Mannen met een grote mond zijn meestal opmerkelijk gematigd als het erop aankomt. Deze kon ik wel aan.

Eenmaal gezeten aan het bier hadden we het er kort over. Hij kon het prima uit elkaar houden zei hij, maar toch was ik op m’n hoede. Uren slap lullen zonder dat je daadwerkelijk wat vertelt is een lifeskill. Tegen middernacht stonden we in het charmante TL-licht van een treinstation te zoenen om de tijd te doden tot de treinen kwamen. Hij had zin. Ik ook, maar ik had me voor genomen dat ik koste wat kost naar huis ging. Alleen. Ik zou liegen als ik zei dat het me niet zwaar viel, maar toen de treinen binnenrolden en hij niet kon kiezen, deed ik het voor hem.
Thuisgekomen sprong ik onder de douche. Ik was blij met mezelf. Heilig ben ik niet bepaald, maar ik hoefde ook niets te bewijzen, voor het geval het een ‘die pakken we even’ gevalletje was. Wat ik hier schrijf is een ding, hoe een ander het oppakt een ander.

Date 2 kwam en ging, weliswaar seksloos, maar ik bleef twijfels houden. De oversteek was niet eerlijk. Ik wist niets van hem en moest trekken. Hoewel dat alles helemaal bij mij vandaan kwam kon ik het gevoel niet van me afschudden dat er iets anders was. Eens kijken wie het is, eens kijken of het lukt en hoe lang het duurt voordat het lukt? Toen ik bij date 3 nog niets gehoord had op het tijdstip van afspreken, wist ik het wel, maar de dagen radiostilte erna waren veelzeggender. Ziek, geen zin of een beter plan, soms kan je het maar beter meteen zeggen.

En dan kan je er ook maar beter mee ophouden. Niets onnodiger dan te blijven appen over onzinnige dingen met iemand die je maar 2 keer gezien hebt. En hoe jammer het dan bevonden wordt, als je berichten ongelezen gaan, weet je hoe jammer. En toch moet ik er een beetje om lachen. Ik hoef niet altijd gelijk te hebben (nou ja, soms) maar in dit geval was het bijna onontkomelijk, bovendien had ik het misschien zelf wel een beetje in de hand gewerkt.

Het verschil tussen een one night stand en iemand die een hele hoop voorkennis heeft is groot. Daarbij; wat zou ik bevestigen en wanneer zou ik dat voor mijn voeten gesmeten kregen? Hoeveel meer informatie over mezelf wilde ik nog vrijgeven?
Weten waar ik zit als ik blog is het laatste restje privacy het raam uit.

Weer een les geleerd.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *