Slechte Dates

Na de Mediterraanse en daarna de Arabische mannen is het tijd voor rust. Niet dat ik het er druk mee heb gehad, maar een week zonder vliegtuigen lijkt me wel wat.

De afgelopen paar weken had ik alle apps even van m’n telefoon gegooid, ik was het zat, en we hebben allemaal wel eens pauze nodig. Die duren bij mij nooit lang, en dus zat ik net voor het weekend met Manfred in Kafe België. Tijdens het chatten was in nog niet helemaal overtuigd, maar toen zijn voorstel kwam verkoos ik het boven een avond op de bank zitten. Ik had nog geen halve minuut nodig om te zien dat het niets zou worden. De rode broek was tot daaraan toe, maar hij was me in levende lijve veel te studentikoos. Maar soit, ik was er.

We dronken bier, kletsten wat. Hij praatte makkelijk, ik ben ook niet moeilijk. Totdat naar voren kwam dat hij een kind van 13 had. Wat betekende dat hij op zijn 13e vader werd. Nu vind ik dat gegeven al questionable, maar goed, kun je dat een fout noemen op die leeftijd? Wat daarna de toch al rinkelende alarmbellen nog harder af deed gaan was dat hij zonder gene vertelde geen contact te hebben met kind. Vond hij niet belangrijk. Hij had er niks aan, dus kind ook niet. Mijn oren klapperden. Vooropgesteld; ik heb geen kinderwens, en date liever ook geen mannen die ze al hebben. Dat je er een maakt op je 13e is een ding, maar er daarna voor kiezen het volledig te laten vallen speaks volumes. Heb je een koophuis, goede baan en je leven op de rit; komt er zo’n lijk uit de kast.
Ik zette een vriendelijke glimlach op, en vertelde dat ik de volgende dag vroeg op moest.

Een paar dagen eerder had ik een date met een man uit Almere (of all places). Hij droeg een baretje. Pluspunten voor de baard, minpunten voor het kale hoofd. Maar dat wist ik natuurlijk al, want alle foto’s waren met hoofddeksel.
Hij was intens. In kreeg een kruisverhoor. Veel te veel vragen waar hij veel te erg op doorging. Waarom was dat zo? Waarom voelde ik dat? Ik werd er ongemakkelijk van. Hij merkte het, en focuste zich op het bandje op het podiumpje. De pech was dat het rustig was in de kroeg. Hij vroeg om aandacht, en kreeg die. Hij vroeg nummertjes aan, kletste wat. En sprong op het podium om een liedje mee te zingen. Toegegeven, zingen kon hij, maar ik werd meewarig aangekeken door de andere gasten. Ik rolde met mijn ogen. Mijn reputatie stond op het spel.
Tegen de tijd dat hij klaar was, en met een biertje in de hand met de zangeres stond te praten, had ik mijn wijntje op, en was al langs hem heengelopen naar buiten.

Al met al geen succesvolle week.

You may also like

15 reacties

  1. Je volgt me, dus je weet dat ik hetzelfde doe als jij (en dan bedoel ik niet alleen het daten). En je bent het vast met me eens dat ‘wij bloggers’ 🙂 niet het makkelijkste soort zijn. Maar oprecht: ik geniet intens van je verhalen. En al dik je ongetwijfeld net als ik af en toe iets aan om er een goed verhaal van te maken, soms voel ik de neiging om even virtueel een arm om je heen te slaan! Keep on going girl.

  2. omg! Ik snap precies wat je bedoeld met die kerel met zijn kind. Ik heb ook geen kinderwens en liever geen man met kind, maar als hij er dan eenmaal is: neem je verantwoording! Dat zou ik echt een afknapper vinden inderdaad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *